Wim Helsen

Omdat er maar één kan winnen, won Wim Helsen in 2002 het Leids Cabaret Festival niet. Wellicht iets te buitenbenig voor de jury, maar zeker niet voor pers en publiek dat zich stom van verbazing en slap van het lachen door deze Vlaamse rasverteller in laat pakken.

Uit juryrapport Leids Cabaret Festival 2002:

Wim Helsen is een rasverteller. Hij roept beelden op die onmiddellijk tot leven komen. Hij is een uitstekend acteur, die zijn verhaal op zeer geloofwaardige wijze brengt. Hij neemt het publiek moeiteloos mee in alle maffe kronkels die het verhaal van hem vraagt.

Zijn logica is volkomen individueel bepaald, maar desondanks overtuigend. Fantasie en verbeeldingskracht kennen geen grenzen, en overgangen tussen de verschillende onderdelen van zijn verhaal rollen soepel de zaal in. De tekst is uitermate zorgvuldig gecomponeerd, over elk woord is nagedacht.

Het thema eenzaamheid wordt zeer subtiel behandeld, waarbij de goede verstaander al even subtiel kennis kan nemen van de maatschappijkritiek die in het programma verweven zit ('Eigen soep is propere soep').

Hij is een woordkunstenaar, en daar waar anderen de Vlaamse taal nog wel eens willen gebruiken om goedkoop effectbejag na te streven, kiest Wim niet die gemakkelijke weg. Hij woont in zijn taal. Wie enig gevoel heeft voor absurdisme volgt hem moeiteloos, en zijn verhaal zit vol humor. Het verhaal stapelt situaties die om een lach smeken op elkaar en door die opbouw laat Wim zien dat hij in het gelukkige bezit is van een echt theaterverstand

Helsen, dresscode: kostuum en ijsmuts, is een absurdist van het soort dat vooral in België gebakken wordt. Een taalkunstenaar wiens logica, hoewel volkomen individueel bepaald (lees: volkomen vermafketeld), zo onweerlegbaar overkomt dat het lijkt alsof niet hij, maar zijn toehoorders mesjokke zijn.

Volg zijn verontrustende monoloog over een hobbyist en diens levenswerk -het distribueren van soep met gehaktlettertjes onder mevrouwen bij bushaltes- en het begrip eenzaamheid krijgt opnieuw betekenis.

Laat je bij de kladden grijpen door zijn aanleidingloze woede aanvallen, proef zijn gecamoufleerde maatschappijkritiek en de hele normen-en-waardendiscussie kan over. Belachelijk inderdaad.