Op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming worden cookies als persoonsgegevens beschouwd. Op deze website wordt van cookies gebruik gemaakt. Verdere informatie hierover kunt u vinden in ons privacystatement. U wordt hierbij verzocht om kenbaar te maken dat u met het gebruik van cookies instemt.
AKKOORD  Lees meer
compleet & ongebonden sinds 1995
WEEK 42 18-10 t/m 24-10
WEB | mobiel
First Man - Film van de week
MENU
Home > Filmnieuws > Recensie Love, Simon
Recensie
***00
Waardering 3/5

Recensie Love, Simon

Doodgewoon uit de kast komen op school

12-6-2018 Love, Simon is een weinig opzienbarende highschoolfilm, die tegelijk precies om die reden opzienbarend is.

Delen op facebook
Nick Robinson in 'Love, Simon' (c) 2018

Nick Robinson in 'Love, Simon' (c) 2018

‘I’m just like you’, zegt Simon (Nick Robinson) aan het begin van Love, Simon. Het is de sleutelzin van een film die revolutionair is door op te gaan in de massa. Want Love, Simon is in vrijwel alle opzichten een highschool-film zoals we die al vaker hebben gezien. Over een doodgewone jongen, met een doodgewone familie, op een doodgewone school. Er wordt ijskoffie gedronken met vrienden, mee geneuried met de autoradio, er is zonnige cinematografie en er zijn over-the-top bijrollen.

Maar precies die normaliteit is de crux. Want juist daarmee tonen regisseur Greg Berlanti en scenaristen Elizabeth Berger en Isaac Aptaker dat we op ten minste één vlak vasthouden aan een norm die veel mensen uitsluit: seksualiteit. Wat ook betekent dat wie afwijkt van de norm zich moet verantwoorden. ‘It doesn’t seem fair’, merkt Simon op, ‘that only gays have to come out.’ Waarna een korte fantasiemonoloog volgt van heteroseksuelen die uit de kast komen, inclusief hysterische reacties van ouders. Het is een geestige scène die tegelijk wel de vinger op de zere plek legt.

Simon is op dat moment verwikkeld geraakt in een anonieme mailwisseling met iemand die zich Blue noemt en net als Simon zijn homoseksualiteit verborgen houdt voor de buitenwereld. Tegenover elkaar zijn ze eerlijk, maar voor hun coming out zijn ze nog niet klaar. Dat Simon een lieve, liberale familie heeft en dito vrienden is daarin essentieel. Het laat zien dat zelfs in de best mogelijke omstandigheden er een drempel in die kast zit.



Het zou niet moedig moeten zijn om uit de kast te komen. Sterker nog, er zou eigenlijk helemaal geen kast moeten zijn, lijkt de film te willen benadrukken. Want zo lang die er is, is er een norm en dus ook het gevoel niet normaal te zijn. Het enige moment in de film dat daar tegenin gaat, is een scène aan het einde waarin het uit de kast komen toch nog een soort spektakel wordt. Het is het soort euforische scène dat hoort bij een highschoolfilm als deze, maar in dit specifieke geval valt het toch een beetje uit de toon.



De urgentie van Love, Simon voelt minder groot dan bij bijvoorbeeld Moonlight, maar wellicht is dat juist het grootste compliment dat je deze film kunt maken. Het gewicht van het bestaan ervan, als eerste grote studiofilm met een homoseksuele protagonist, is binnen de film nauwelijks voelbaar. En juist die lichtheid is de kracht ervan. Uiteraard, Love, Simon laat de worsteling zien van het titelpersonage, maar bovenal is het een film waaruit je met een glimlach naar buiten loopt. ‘A door has opened, which has opened before’, schreef Canadees filmmaker Xavier Dolan in een Instagram-post over de film, ‘but this time, I can see the light pouring in.’

Blijf in contact!

en abonneer je op onze nieuwsbrief.