Recensie Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Alom bejubelde film is lof niet echt waard

'Three Billboards Outside Ebbing, Missouri' van regisseur Martin McDonagh doet het erg goed. De film won vier Golden Globes, onder andere voor beste script en beste actrice in een dramafilm. Is de film de lovende reacties echt waard? BiosAgenda denkt van niet. Maar de acteurs valt weinig te verwijten.

14-1-2018 Door: Paul van de Geijn

Woody Harrelson is niet bepaald blij met de billboards van Frances McDormand.

gaat over Mildred Hayes, een alleenstaande, gescheiden moeder (), die op drie gigantische reclameborden voor haar huis net buiten Ebbing, Missouri drie kritische boodschappen plaatst aan de plaatselijke politie. Dit zijn: “Raped While Dying”. “And Still No Arrests?” “How come, chief Willoughby?” Mildreds dochter is namelijk enkele maanden eerder op brute wijze verkracht en vermoord en de politie heeft nog geen enkele aanwijzing. Sheriff Bill Willoughby, kundig gespeeld door , is niet bepaald blij met de billboards en gaat verhaal halen bij Mildred. Al snel ontstaat wrijving tussen de vastberaden Mildred, het dorp en de sheriff en zijn opvliegende hulpje (vertolkt door ). Gemaakt stoer Als je dit zo leest, lijkt het een aardig idee. Er is niks mis met een spannend en humoristisch wraak- en gerechtigheidsverhaal. Ook is het een verfrissend gegeven dat een stel levenloze objecten (de billboards) een hoofdrol vervullen. Maar helaas voldoet de film niet aan de verwachtingen. Dat zit hem vooral in het script van regisseur , en dat is nou juist waar 'Three Billboards' een Golden Globe voor binnensleepte. Zo doen de dialogen soms gekunsteld aan of zijn ze ronduit flauw. Als Mildred een priester afblaft door over seksueel misbruik van kleine jongetjes te beginnen, is dat bijvoorbeeld een nogal gemakkelijke inkopper. Ook haar ruwe taalgebruik is soms wat gemakkelijk, of zelfs onbedoeld gênant. Zo kwam haar uitspraak 'crucify the motherfuckers' op mij te gemaakt stoer over. Regisseur McDonagh legt het er te vaak te dik bovenop. Dit gebeurt bijvoorbeeld als Mildred haar dochter voorafgaand aan diens verkrachting en moord naschreeuwt: 'Mooi! Ik hoop dat je verkracht wordt!' Het is duidelijk dat McDonagh daarmee het verdriet extra schrijnend wil maken, maar hij slaagt hier juist niet in. Bloederige uitbarsting Behalve aan de gesproken teksten mankeert ook het een en ander aan de verhaallijn. In de film komen drie onverwachte sleutelscènes voor, die alle drie ongeloofwaardig zijn, en er vooral toe lijken te dienen het kwakkelende verhaal nieuw leven in te blazen. Het gaat hier over een nogal drastische actie van sheriff Willoughby, een gewelddadige handeling van Mildred en een bloederige uitbarsting van hulpsheriff Dixon. De gewelddadige actie van Mildred is hierbij het minst geloofwaardig, omdat ze er geen enkel belang bij heeft en haar doelwit het ook totaal niet verdient.

Slap aftreksel De personages in Three Billboards zijn af en toe net wandelende karikaturen. Met name het personage van , Jason Dixon, heeft hier last van. Dixon is een hulpsheriff in een klein, zuidelijk dorpje in de VS. Is hij racistisch, dom en zuipt hij te veel? Jawel hoor! En als hij in bovengenoemde sleutelscène totaal door het lint gaat, plaatst McDonagh er à la een liefelijk muziekje overheen om het geweld extra hard te laten uitkomen. Dit was leuk in 1992, maar nu is het vooral een slap aftreksel. De andere personages zijn ook in meer of mindere mate clichématig, zoals Mildreds gewelddadige ex-man en zijn domme, piepjonge vriendin. De slechterik van het verhaal is niet clichématig, maar overtuigt niet als slechterik. Acteur speelt vrij goed, maar komt simpelweg niet uit de verf als (mogelijke) gewetenloze verkrachter. Geen ontroering Volgens veel recensies is de film zowel hard als grappig en ontroerend. Overdreven hard is 'Three Billboards' soms wel, grappig hier en daar ook, maar ontroeren doet de film eigenlijk niet. McDonagh probeert op meerdere momenten een traan bij de kijker los te wrikken, maar slaagt daar - in ieder geval wat mij betreft - niet in, mogelijk omdat het er ook hier weer te dik bovenop ligt. Zo is er een scène met een vertederend hertje dat op wankele hoeven bij Mildred komt snuffelen en haar tijdelijk ontdooit. Ook is er een emotionele scène met haar zoon in de auto (een prima rol van ), die wel dichtbij komt, maar nee, geen ontroering.

Goed acteerwerk Toch is de film nog aardig kijkbaar, en dat ligt vooral aan . Ondanks enkele ongeloofwaardige dialogen en acties draagt zij de film. Ze heeft een door zorgen en tegenslagen verhard gezicht, enerzijds uitgeblust en dodelijk vermoeid, anderzijds gevoed door wrokkige energie. Het is alleen jammer dat McDonagh de film regisseerde en niet en , want in hun films komt ze, in vergelijkbare droogkomische verhalen, veel beter tot haar recht. Daarnaast zijn de beelden vaak prachtig. McDonagh weet de sfeer van een afgelegen plattelandsdorp in 'Middle America' goed weer te geven, bijvoorbeeld in de openingsscène, als hij de verweerde reclameborden toont in het door ochtendlijke mistflarden omfloerste heuvellandschap van Missouri. #MeToo Al met al begrijp ik niet goed waarom de film zo succesvol is. Mogelijk heeft het te maken met het #MeToo-thema van de Golden Globes. Ik begrijp dat critici daarom graag een film zien met een krachtige vrouw in de hoofdrol, en Frances McDormand speelt deze rol ook fantastisch, maar kies dan een film met een beter script! Bijvoorbeeld - als we toch bezig zijn - een script dat geschreven is door een vrouw.