Op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming worden cookies als persoonsgegevens beschouwd. Op deze website wordt van cookies gebruik gemaakt. Verdere informatie hierover kunt u vinden in ons privacystatement. U wordt hierbij verzocht om kenbaar te maken dat u met het gebruik van cookies instemt.
AKKOORD  Lees meer
compleet & ongebonden sinds 1995
WEEK 38 20-9 t/m 26-9
WEB | mobiel
Doris - Film van de week
MENU
Home > Filmnieuws > TheReview: Glee the 3D Concert Movie
Glee: The 3D Concert Movie Recensie

TheReview: Glee the 3D Concert Movie

31-8-2011 Een concert als bioscoopfilm. De Amerikaanse hitserie Glee gaat het proberen met "Glee the 3D Concert Movie". Biosagenda ging op onderzoek uit om te kijken hoe het is om een concert vanuit de bioscoopstoel te ervaren.

Drie Glee personages live op stage.

Drie Glee personages live op stage.

Bioscopen zullen in de toekomst leeglopen. Mensen zullen thuis op hun 3d-tv met home cinema audio films ‘on demand’ huren en hun deur niet meer uitkomen. Waar tegenwoordig kerken herbestemd worden zal over een paar jaar hetzelfde lot de grotere bioscopen opwachten. Althans, dat is het beeld dat met name in Amerika heerst over de toekomst van het grote filmtheater.

Glee: The 3D Concert Movie is te zien als een poging om de rol van het filmtheater te herdefiniëren. Volgens de producent is de concertfilm uitgebracht om het Gleeconcert, dat in Amerika, Canada en Groot-Brittannië plaatsvond, naar de fans te brengen die geen kaartje hebben kunnen bemachtigen.



Fans kunnen nu alsnog in 3D meegenieten van het concert en krijgen als extra’s exclusieve interviews achter de schermen met de Glee-ers te zien en een aantal bijzondere verhalen van Gleefans, de zogenaamde ‘Gleeks’.

Wat allereerst opvalt aan de concertfilm is dat 3D eindelijk eens toegevoegde waarde heeft. De omvang van de arena waarin het concert is opgenomen zorgt voor veel dieptewerking waardoor de 3d-werking goed uit de verf komt. Bovendien heb je het gevoel dat je de Glee-ers echt kunt aanraken. Vooral wanneer vanuit de corridor tussen de dranghekken wordt gefilmd, de gang die het grote podium met een klein eiland middenin het publiek verbindt, lijkt het alsof je middenin het publiek staat.

Wat dit betreft is het jammer dat er relatief veel kraanshots zijn gebruikt: beelden vanuit het publiek of vanaf de rand van het podium hadden dit gevoel meer kunnen versterken.

Inhoudelijk is de concertfilm een echte ‘feel good movie’. In de teksten van de muziek wordt de Gleeboodschap geuit: dikke mensen, lilliputters, homoseksuelen en getinte mensen tellen allemaal mee. Tussen de optredens door wordt deze boodschap geïllustreerd door persoonlijke verhalen van fans, die stuk voor stuk vertellen hoe Glee hun leven heeft veranderd. Deze toevalligheid laat de interviews geënsceneerd overkomen. De doorslaggevende rol van Glee in de verhalen van de fans lijkt soms te overdreven om waar te zijn. Of misschien zijn ze wel waar en is de overdrevenheid gewoon Amerikaans.

Of concertfilms nieuwe publiekstrekkers zijn? Voor fans is het zeker de moeite waard om naar de bioscoop te gaan. Zeker wanneer je buiten Amerika, Canada of Groot Brittannië woont of geen kaartje hebt kunnen bemachtigen.

De 3D ervaring betrekt je daadwerkelijk bij het concert en laat je zo dicht bij je idolen komen als voorlopig kan. Alleen staan de bioscoopstoelen in de weg. De echte fan zou liever helemaal geen stoelen om zich heen willen zien en is genoodzaakt om voor of op zijn stoel te gaan staan. De niet-fans krijg je met het nieuwe concept echter niet naar de bioscoop. Hoogstens voor een aardige 3D-ervaring, voor de rest valt er voor hen weinig te halen.

Dave Willems

Blijf in contact!

en abonneer je op onze nieuwsbrief.