Op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming worden cookies als persoonsgegevens beschouwd. Op deze website wordt van cookies gebruik gemaakt. Verdere informatie hierover kunt u vinden in ons privacystatement. U wordt hierbij verzocht om kenbaar te maken dat u met het gebruik van cookies instemt.
AKKOORD  Lees meer
compleet & ongebonden sinds 1995
WEEK 20 17-5 t/m 23-5
WEB | mobiel
Film van de week
MENU
Home > Filmnieuws > 'Te nadrukkelijk'
Paradise Trips Recensie
**000
Waardering 2/5

'Te nadrukkelijk'

24-9-2015 Paradise Trips is een Vlaams-Nederlandse co-productie die in première gaat op het Nederlands Film Festival. Is de film de moeite waard?

Kris Dewitte

Kris Dewitte

Abbey Hoes zei me ooit in een interview dat ze het niet nodig vond om in haar rol rode rozen rood te schilderen. Dat vond ik altijd een mooie metafoor voor het maken van een film: een verhaal ontvouwt zich vaak vanzelf wel en het is niet nodig om alles te benadrukken of te benoemen. Paradise Trips heeft helaas de neiging om alle conflicten te onderstrepen en de kijker alles haarfijn uit te leggen.

Waar gaat het over? Buschauffeur Mario is een nogal conservatief type die net met pensioen is gegaan. Hij is van het type dat stipt om zes uur 's avonds een gehaktbal eet, altijd net gekleed gaat en wil dat alles op zijn manier gaat. Hij laat zich overhalen om nog eenmaal met de bus op pad te gaan: hij moet een groep alternatievelingen naar een muziekfestival in Kroatië brengen. Onderweg blijkt dat zijn zoon Jimmy ook tussen het gezelschap zit. Mario en Jimmy hebben elkaar al jaren niet gesproken. Jimmy heeft op zijn beurt weer een slechte relatie met zijn eigen zoon Sunny, die niets ziet in de alternatieve levensstijl van zijn vader. Sunny wil het liefst Coca-Cola drinken en Nikes dragen.

Hoe het verhaal verder gaat laat zich raden: Mario krijgt meteen een goede band met zijn kleinzoon die hij voor het eerst ziet en hij moet de confrontatie met Jimmy aan. Het probleem van Paradise Trips is dat de film te nadrukkelijk laat zien dat Mario en Jimmy hetzelfde zijn. Beiden hebben een conflict met hun zoon omdat hun levensstijlen niet overeen komen. Beiden zijn koppig en zullen aan het einde van de film van inzicht veranderen. Je ziet het na een minuut of 15 al aankomen.

Lichtpuntje van de film is het spel van Gene Bervoets die met zijn grote snor een goede Mario neerzet: ietwat chagrijnig, ouderwets maar met een goed hart.

Een conflict tussen vader en zoon is een klassieke vertelling dat zich makkelijk laat lenen voor een goed drama: Paradise Trips is echter een gemiste kans.

Blijf in contact!

en abonneer je op onze nieuwsbrief.