Op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming worden cookies als persoonsgegevens beschouwd. Op deze website wordt van cookies gebruik gemaakt. Verdere informatie hierover kunt u vinden in ons privacystatement. U wordt hierbij verzocht om kenbaar te maken dat u met het gebruik van cookies instemt.
AKKOORD  Lees meer
compleet & ongebonden sinds 1995
WEEK 24 14-6 t/m 20-6
WEB | mobiel
Film van de week
MENU
Home > Filmnieuws > Interview Ira Sachs over Little Men
Interview

Interview Ira Sachs over Little Men

'Ik ben veranderd en dat zie je terug in mijn film'

18-5-2017 Ira Sachs heeft zichzelf met Keep the Lights On, Married Life en Love is Strange op de kaart gezet als een van de belangrijkste onafhankelijke Amerikaanse filmmakers. Zijn nieuwe film Little Men is deze week in de bioscoop te zien. Biosagenda.nl sprak Sachs in Berlijn tijdens het filmfestival over de nieuwe richting die hij met deze film inslaat en het blijven ontwikkelen van zijn stijl.

Biosagenda.nl: Little Men is anders dan je vorige films: seksualiteit is dit keer ondergeschikt als thema.

Ira Sachs (IS): 'Ik wil verhalen op eerlijke wijze vertellen. In deze film staan twee jongens centraal, die op het punt staan om hun seksualiteit te ontdekken. Maar toen ik de jongens had gecast, besefte ik dat het een romantische vriendschap is die ontstaat en geen romance. De film draait hierdoor niet om seks, maar om de wrijving tussen de volwassenen in de film.'

Biosagenda.nl: New York speelt een belangrijke rol in je films en in Little Men is dat specifiek Brooklyn. Waarom koos je voor deze wijk als achtergrond?

IS: 'Ik ben niet een romanticus als het gaat om New York, maar ik ken deze stad nu eenmaal beter dan alle andere steden. Ik koos voor Brooklyn omdat ik een wijk wilde kiezen die zich momenteel in rap tempo ontwikkelt. Je weet nog niet welke kant de wijk opgaat qua klasse of wie er woont. Hierdoor ontstaat er wrijving over wie er thuis hoort in die wijk. Voor mij was dat een interessant uitgangspunt. De problemen van deze wijk op dat vlak zijn nieuw, maar de vraag over wie wat toebehoort qua grond is natuurlijk de oudste vraag die er is.'

Theo Taplitz en Michael Barbieri in Little Men (c) September Film

Theo Taplitz en Michael Barbieri in Little Men (c) September Film



Biosagenda.nl: Hoeveel stond vast in het script van Little Men en hoeveel van de film is geïmproviseerd?

IS: 'Negentig procent van de film wordt het script gevolgd. Maar ik heb een paar scènes in elk van mijn films, waarin ik dingen op zijn beloop laat. Dan benader ik die scène meer als een documentaire en kijk ik wat er op de set gebeurt. Zoals de begrafenis aan het begin van de film en de acteerles halverwege de film. Ik sloeg op die momenten met mijn camera alleen maar gade en liet iedereen zijn gang gaan. Deze kleine improvisatiemomenten beïnvloeden de feel van de rest van de film, die verder wel volgens script verloopt. Dat creëert een realisme waarin je het gevoel krijgt dat alles kan gebeuren. Ik heb vooraf ook geen repetities met de acteurs. Dat werkt voor mij het beste. Ik zie de dag waarop we filmen als het moment waarin we de scène samen opbouwen. Dat is genoeg repetitie. Ik houd er niet van als alles al vast staat. Ik wil niet weten hoe een scène gespeeld gaat worden voor de camera begint met draaien.'



Biosagenda.nl: Hoe vast staan de personages als je ervan houdt om je acteurs vrijheid te geven?

IS: 'Zodra ik de acteurs heb gecast, ga ik er vanuit dat ze heel dicht in de buurt gaan komen van de personages zoals ik die heb geschreven. Maar ik maak hier en daar wel kleine aanpassingen. Zo luisterde ik bijvoorbeeld bij het personage van Tony naar de stem van de acteur en paste ik de dialogen zo aan, dat ze beter bij zijn stem pasten. Ik pas dus de personages aan naarmate ik meer ontdek over de wijze waarop de acteurs invulling aan ze geven.'

Biosagenda.nl: In Little Men had je ook een paar jongere acteurs voor wie het de eerste filmrol vormde. Verandert dat je benadering naar die acteurs?

IS: 'Nee, ik pakte het exact hetzelfde aan met de jongere acteurs als de volwassen acteurs. Het onthouden van dialogen is moeilijk, zowel voor volwassenen als kinderen. Want je moet het zo goed onthouden dat je er niet meer teveel over nadenkt. Deze jongens hadden nog nooit in een film gespeeld, hadden geen ervaring maar waren wel geïnteresseerd in het acteren. Daarom hadden ze toch een interessante benadering waar ik weer mee kon werken. Ze waren dus even makkelijk om mee te werken als de volwassen acteurs, misschien zelfs wel makkelijker.'

Biosagenda.nl: Had je bij het schrijven van het script al acteurs in gedachten voor bepaalde rollen?

IS: 'We wisten alleen zeker dat we Paulina Garcia wilden hebben. Mauricio Zacharias, met wie ik het script schreef, en ik hadden haar gezien in de film Gloria. We vonden haar daarin zo krachtig dat we haar wilden casten als de moeder van Tony.'

Biosagenda.nl: Geluid is in de film heel belangrijk. Je hoort New York al voor je kennis maakt met de personages. Hoe belangrijk is geluid voor je als regisseur?

IS: 'Ik weet niet of ik Godard juist quote maar een film is voor mij ook geluid plus beeld. Die twee vormen samen de film. In deze film was de soundtrack daarom heel belangrijk voor me. Ik heb al een tijdje geen originele soundtrack gebruikt. Maar ik wilde dit keer iets maken, dat deed denken aan de cinema van vroeger. En niet weer een film maken die een realistisch stukje leven weergeeft, zoals mijn laatste films deden. Jaren terug werkte ik voor het maken van een originele soundtrack samen met Dickon Hinchliffe en ik vroeg hem de filmmuziek voor Little Men te maken. Toen hij het script las, had hij meteen een gevoel over de muziek. Hij wist wat bij deze film zou passen. Ik denk dat zijn soundtrack goed werkt omdat de muziek een kinderlijke kwaliteit heeft met een simpele melodie, maar tegelijkertijd ook een bepaalde klasse en intelligentie bevat. Ik vond dat zijn muziek de beelden samenbracht en er een geheel van maakte.'



Biosagenda.nl: Waarom is je stijl veranderd?

IS: 'Het uitgangspunt is hetzelfde gebleven. Het gaat nog steeds om de wrijving tussen het individu en de omgeving waarin deze zich bevindt. Maar het camerastandpunt is directer en ik ben gegaan van objectief naar subjectief. Ik denk dat het komt door de verandering in mijzelf. Naarmate ik ouder word, ben ik steeds minder geïnteresseerd in het realistische genre. En ik ben niet langer bang om direct te zijn en besef dat dit niet cliché hoeft te zijn. Ik probeer nu alleen op een andere manier een band op te bouwen met de kijker. En ik ga de emotie die daarbij gepaard gaat niet uit de weg. Ik ben meer recht voor zijn raap geworden en die shift zie je terug in Little Men.'

Blijf in contact!

en abonneer je op onze nieuwsbrief.